رضا داوری اردکانی، متولد ۱۳۱۲ در اردکان یزد، فیلسوف، استاد دانشگاه و پژوهشگر ایرانی در حوزه فلسفه معاصر است. او بخش عمده فعالیت علمی خود را به تدریس و پژوهش در دانشگاه تهران اختصاص داده و از چهره‌های شناخته‌شده فلسفه در ایران به شمار می‌رود.

او در آثار خود به موضوعاتی مانند فلسفه علم، فلسفه فرهنگ، تجدد، سنت، غرب، تکنولوژی، دانشگاه، توسعه و وضعیت تفکر در جهان معاصر پرداخته است. یکی از محورهای اصلی اندیشه او بررسی نسبت میان تفکر فلسفی و شرایط تاریخی و فرهنگی جوامع است.

داوری اردکانی در سال ۱۳۴۶ از رساله دکتری خود با موضوع حکمت عملی افلاطون و ارسطو و تأثیر آن بر فلسفه سیاسی فارابی دفاع کرد. پس از آن به تدریس فلسفه در دانشگاه تهران پرداخت و در فعالیت‌های علمی و فرهنگی متعددی حضور داشت.

او سال‌ها عضو پیوسته فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران بود و از سال ۱۳۷۷ تا ۱۴۰۲ ریاست فرهنگستان علوم را بر عهده داشت.

از آثار شناخته‌شده او می‌توان به «فلسفه چیست؟»، «وضع کنونی تفکر در ایران»، «فارابی، فیلسوف فرهنگ»، «تمدن و تفکر غربی»، «درباره غرب»، «درباره علم»، «فلسفه در دام ایدئولوژی»، «فلسفه، سیاست و خشونت»، «ما و راه دشوار تجدد» و «سنت و تجدد» اشاره کرد.

آثار و نوشته‌های داوری اردکانی بخش قابل‌توجهی از مباحث فلسفی معاصر ایران درباره نسبت سنت و تجدد، جایگاه علم و تکنولوژی و مسئله تفکر در جامعه معاصر را دربرمی‌گیرد.

در حال نمایش یک نتیجه