کتاب کتاب بی نام اعترافات

«کتاب بی‌نام اعترافات» با مرگ پدری آغاز می‌شود که اهل نوشتن بوده است. از او، برای پسرش، خودنویسی و مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌ها به جا می‌ماند و پسر تصمیم می‌گیرد از میان این نوشته‌های پراکنده، روایتی قابل خواندن بسازد. همین نقطه شروع، رمان را میان خاطره، اعتراف و جست‌وجوی حقیقت قرار می‌دهد: آیا نوشته‌های یک پدر فقط یادداشت‌های شخصی‌اند یا بخشی از داستانی بزرگ‌تر که پسر باید آن را کشف کند؟ داوود غفارزادگان از این ساختار برای نزدیک شدن به رابطه پدر و پسر، گذشته و نقش نوشتن در بازسازی خاطره استفاده می‌کند. کتابروایت‌های لایه‌لایه و رازهای خانوادگی را دوست دارد.